సామెతల్లో శాస్త్రం పెట్టి, ఆశీర్వాదాల్లో జీవితం కట్టారు మన పెద్దలు.

అవును… పల్లెటూరి మాటల్లో ఒక ప్రత్యేకమైన వెచ్చదనం ఉంటుంది. వినడానికి సాదాసీదాగా అనిపించినా, వాటి వెనుక అనుభవం, శాస్త్రం, ఆశీర్వాదం—అన్నీ కలిసే ఉంటాయి.

దీని ఆధారంగా తీసుకుని ఒక కథా ప్రవాహం ఇలా:

---

గ్రామపు అంచున ఉన్న పెద్ద మర్రిచెట్టు కింద, ప్రతి సాయంత్రం పెద్దమ్మ కూర్చుంటుంది. చుట్టూ పిల్లలు, కొత్తగా పెళ్లైన కోడళ్లు, పొలాల నుంచి వచ్చిన రైతులు. వారు ఆవిడ మాటలు వినడానికి ఆవిడ ఆశీర్వాదం పొందడానికి ప్రతి సాయంత్రం ఉత్సాహంగా అక్కడకి చేరుతారు. ఎవరి చేతిలో ఏది ఉంటే అవి వారు తీసుకువచ్చి ఆవిడ ముందర పెడతారు—నువ్వుల లడ్డూ, అల్లం ముక్క, బీరకాయ కూర, కొబ్బరి చిప్ప. ఇది ఆనవాయితీగా వారందరికీ అలవాటు అయిపొయింది.

పెద్దమ్మ చిరునవ్వుతో చెబుతుంది—

“నువ్వులు తిని నూరేళ్లు బతుకు.”

అది కేవలం మాట కాదు, ఆరోగ్యంగా దీర్ఘాయుష్షు కావాలనే దీవెన.

ఇంకొకరికి అల్లం ముక్క ఇస్తూ,

“అల్లం తిని బెల్లంలా మాట్లాడు” అంటుంది.

కడుపుకే కాదు, మనసుకూ మేలు చేసే మాటలు రావాలనే ఆశీర్వాదం అది.

కొత్గగా పెళ్లి అయిన కోడలికి బీరకాయ కూర వడ్డిస్తూ,

“బీరకాయ తిని బిడ్డల్ని కను” అంటుంది.

జీవితంలో కొనసాగింపు, వంశవృద్ధి కోసం పలికే మృదువైన ప్రార్థన.

ఇంట్లో శుభకార్యం ఉంటే కొబ్బరి కొట్టి,

“కొబ్బరి తిని కొడుకుల్ని కను” అని దీవిస్తుంది.

ఆ మాటల్లో సంపద, బలం, భద్రత అన్నీ దాగి ఉంటాయి.

పిల్లలు అడుగుతారు—

“అమ్మమ్మా, ఇవన్నీ ఎందుకు ఇలా అంటారు?”

పెద్దమ్మ నవ్వుతూ చెబుతుంది—“ఇవి పల్లెటూరి మాటలు నాయనా.

సామెతల్లో శాస్త్రం పెట్టి, ఆశీర్వాదాల్లో జీవితం కట్టారు మన పెద్దలు.

తినే ఆహారంలో ఆరోగ్యం, మాటల్లో మాధుర్యం, కుటుంబంలో కొనసాగింపు—

ఇవన్నీ ఒకే వాక్యంలో చెప్పగలిగిన తెలివే ఇది.”

మర్రిచెట్టు ఆకులు చప్పుడు చేస్తాయి. పల్లె నిశ్శబ్దంగా వింటుంది.

మాటలు కాదు అవి—తరం తరాలకు అందిన జీవనసూత్రాలు.

---

ఆలోచన: హిందూమిత్ర బొమ్మ శ్రీహరి